Een patatje etend
Eenzaam en onwetend

geheel op rijm

HvdH

Colofon

Eerste uitgave: augustus 2025
Haye van der Heyden

Uitgeverij Vogelvrij
Illustraties: Jesse van der Heyden
Correctie: Janke Scharff
Omslagontwerp: Jesse Jeroen Unlimited
Opmaak: Arjen Broeze, Kingfisher Design

ISBN E-boek: 978-90-835418-5-3
ISBN Paperback: 978-90-835418-4-6

© 2025 Uitgeverij Vogelvrij. Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enig andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de rechthebbende(n).

© 2025 Uitgeverij Vogelvrij. All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, stored in a retrieval system, or transmitted, in any form or by any means, electronic, mechanical, photocopying, recording, or otherwise, without the prior permission in writing from the proprietor(s).

Een al iets oudere meneer

Zit bij prachtig weer

Op zijn balkonnetje

In het zonnetje

Het is waar zijn vrouw en hij

Samen en allebei

Toch al even

Redelijk tevreeën

Leven

Met zijn tweeën

Niet je van het

Maar een leuke flat

Met lift en galerij

Beneden een berging d’r bij

En met dus dat balkon

Zo lekker op de zon

Het is wat het is

Echt niks mee mis

J’y suis, j’y reste

Ze wonen daar best

Nu zit hij daar

Een beetje maar

Wat suf en vaag

Voor zich uit te niksen

Niets te doen en niets te fiksen

Niets te regelen of te maken

Helemaal geen taken

Nog

Vandaag

Heerlijk toch?

Hij zit daar dus op dat balkonnetje

Lekker in dat zonnetje

Tot achter een wolk de zon verdwijnt

En plotseling zijn vrouw verschijnt

Hij krijgt meteen de volle laag

Zij roept: O, zit je hier

Ik heb een vraag

We hebben geen wc-papier

Doe me een plezier

Wil je naar het dorp lopen

Om daar wc-papier te kopen

Lekker zacht

Met dubbele lagen

En doe dan maar een rol of vier

Zes mag ook, of anders acht

Kijk maar wat je kunt dragen

Hij staat onmiddellijk op

Het is een kleine job

En omdat hij in al die jaren

Dat zij al samen waren

Dat hij met haar leeft

Steeds maar weer ervaren heeft

Dat hij waarschijnlijk

Hoogst uiteindelijk

Toch het loodje legt

Doet hij meteen maar wat ze zegt

Hij weet toch hoe het gaat?

Grote taken, kleine klussies

Doen, want anders wordt ze kwaad

En krijgt-ie weer discussies

Dus zegt hij snel

‘Jazeker wel

Da’s prima schat

Ik ga meteen op pad

Ik ga meteen’

Stapt langs haar heen

Over die galerij

Gaat hij

Zonder morren, zonder klagen

Twee trappen naar omlaag en

Dan de straat op, richting stad

Vier rollen, zes of acht

Wat hij maar kan dragen

Hij gaat rechtdoor

Lekker vlug

Stapt stevig door

Over het spoor

In de richting van de brug

Over de rivier

Acht rollen dus of zes of vier

Dubbellaags wc-papier

Daar gaat hij voor

Van dat zachte voor de billen

Dat is wat ze zegt te willen

Hij moet er goed op letten

Niet aan te komen zetten

Met dat wat ze niet vroeg

Rollen met wc-papier

En minstens vier

Vier rollen is genoeg

Ja, hij heeft een lieve vrouw

Die hij nooit missen wou

Maar altijd lief, dat is ze niet

Soms is het echt een stuk verdriet

Dat heeft hij in al die jaren

Uitvoerig mogen ervaren

Dus

Hou je aan de klus

Even later

Daar bij het water

Is het een man alleen die hij ontwaart

Die ernstig naar beneden staart

Naar de kolkende rivier

Op een bijzondere manier

Want met een boos gezicht

Dat vertrokken is van pijn

De ogen half dicht

Nee, die zal niet gelukkig zijn

Misschien

Die zit volledig stuk

Hij lijdt aan ongeluk

Da’s duidelijk te zien

De man oogt grijs en grauw

Wellicht is de conclusie

Hij heeft misschien wel ruzie

Met een vrouw?

Het zien van al die smart

Iemand met zielenzeer

Zo te zien

Het gaat de heer

Danig aan het hart

Kan hij helpen misschien?

Het is ook een kwestie van fatsoen

Hij loopt tot bij de man

En vraagt of hij hem helpen kan

Is er iets wat hij kan doen?

De kerel kijkt hem dan verwilderd aan

Met bloeddoorlopen ogen

En zegt: ‘Ik lijd zozeer aan dit bestaan

Waar alles is gelogen

Ik heb zo’n pijn vanbinnen

De mens is slecht en vaak gemeen

Betrouwbaar is er echt niet één

En iedereen wil winnen

Het doet me pijn

Dat mensen zo verschrikkelijk zijn

Daarom heb ik vannacht

In bed bedacht

Dat ik niet wil leven

Doodgaan duurt maar even

En dood zijn voel je niet

Je hebt dan voor altijd

Nooit meer dat verdriet

En dus ook geen spijt

Nooit meer die zorgen

Voor de dag van morgen

Nooit meer pijn

Dat zal de hemel zijn

Maar pillen trekken me niet

Dus daarom sta ik hier

Zoals u ziet

Bij deze donkere rivier’

De heer schraapt nu zijn keel

Om daar rustig, eventueel

Ook iets over te zeggen

Het leven uit te leggen

Het is wel groot

En veel

Wat de man beklaagt

Leven of dood

Dit vraagt

Om wijze raad

Woorden van waarde

Er is niet alleen maar haat

Op aarde

Daar kan hij hem op wijzen

Hij kan het leven prijzen

Om de mooie dingen

Die je dagelijks ziet

Hij kan wat mooi is nu bezingen

Van de vogels tot de bossen

Bloemenpracht en druiventrossen

Er is toch zoveel moois te zien?

Zou dat de man

Helpen dan?

Of juist niet misschien?

Beter van niet?

Is dat nu niet het beste?

Dat blije positieve

Kan ook grieven

Of zelfs dat peilloze verdriet

Positief bemesten

Hij pakt het anders aan

En zegt: ‘Het dagelijks bestaan

Is veel gedoe

De mens is boos, jaloers en moe

En inderdaad, wil altijd winnen

Het leven dat we gratis kregen

Wordt duur betaald

Wie kan daartegen?

Er is maar weinig te beginnen

Dat met succes de eindstreep haalt

Alles dooft, rot weg en sterft

Al wat heerlijk is bederft

Verdwijnt, gaat uit

Op elke gladde huid

Groeit hier en daar

Zwart lelijk haar

Of zelfs een vieze pukkel

Is iemand ooit een held

Blijkt hij later toch een sukkel

Het is een gegeven

Dat is het leven

U heeft gelijk

Alles is een bende

Het leven is ellende

Ellende en gezeik

Daar is het leven voor’

De man

Daar tegenover hem

Kijkt hem dan

Doordringend aan

Verheft zijn stem

En zegt: ‘Nu slaat u door

Ik maak bezwaar

Met het aards bestaan

Is inderdaad van alles mis

Maar

Als ik mij niet vergis

Zijn er ook gelukte zaken

Mooie dingen die mensen raken

Vriendschap en liefde hier en daar

Al houden die dan dus niet stand

Ze zijn soms toch aan de hand

En dat is ook wat waard’

De al iets oudere meneer

Knikt en zegt: ‘Ja, uiteraard

Dat gelijk heeft u nu weer

Ik was het eventjes vergeten

Er is schoonheid, liefde, heerlijk eten

En er gaat ook zoveel goed

Ik kan u nauwelijks zeggen

Bijna niet uit te leggen

Hoeveel deugd me dit nu doet

Wat u zegt

Echt

Er is zwart en wit

Dat is hoe het zit

Zo is het leven

Dat is een gegeven

Ik wens u veel succes

Meer geluk dan pech

Maar ik moet nu door

Wc-papier

Een rol of vier

Of acht, of zes

Daar ben ik voor

Op weg

Een kleine boodschap voor de grote

We willen

Schone billen

Na een bezoek aan de wc

Vandaar

Ik leefde even met u mee

En heb van u genoten

En wens u nu het goede

Moge God

Of het lot

U behoeden

Al was het even maar

Fijn dat we elkaar

Hier hebben ontmoet

Het ga u goed’

En daar gaat hij weer

De alweer iets oudere heer

Voor wat hij ondernemen zou

Die boodschap voor zijn vrouw

En als hij omkijkt naar de man

Die ziet hij dan

Weer vrolijk zijn en opgelucht

Door hun gepraat

Die bekijkt met een blij gezicht

De vogels op hun vlucht

Door de ruimte in de lucht

In het zonnelicht

Van regenbui naar zonneschijn

Een enkel woord kan zoveel zijn

Geef een ander gewoon gelijk

Die is dan meteen de hemel te rijk

Voorts gaat hij weer

Die al iets oudere heer

Nu een stukje door het park

Waar alles, keurig aangeharkt

Dampend fris gesproeid

Weelderig groeit en bloeit

Natuur die eerst niet was

En onlangs pas

Is aangelegd

Na een lang en duur gevecht

In de gemeenteraad

Het liep voor geen meter

Maar lukte toch ooit

En beter laat dan nooit

Nooit is nooit beter

Dan verschrikkelijk laat

Hij wandelt stevig door

Wc-papier, daar gaat hij voor

Maar opeens valt dan zijn blik

Op een stel van in de dertig, dik

Samen zittend op een jas

Die uitgespreid ligt op het gras

Ze zien er niet zo vrolijk uit

Iemand heeft hier iets verbruid

Iets is hier te vermanen

Zij lijkt zelfs in tranen

De heer passeert

Hij heeft geleerd

Waar men pleegt te plengen

Zich daar niet in mengen

Stap niet in al wat je hoort of ziet

En vreemd of anders lijkt

Tot de man hem in de ogen kijkt

En hardop zegt: ‘Ze wil ze niet!

Ze wil ze niet!’

De heer staat stil

Schuift dan wat naderbij

‘Als dat is wat ze wil’

Zegt hij

‘Dan is dat wat ze wil

Maar zeg, waar gaat het om?

Wat wil ze niet?

En vooral waarom?’

‘Het gaat om kroost’

Spreekt met een grafstem dan

De man

‘Des stervelingens troost

Koters, baby’s, nageslacht

Ze heeft erover nagedacht

Maar nee, ze wil ze niet

Dat doet mij veel verdriet

Want dat is toch het wonder

Ik wil geen leven zonder

Daar wil ik echt niet aan

Het allerhoogste dat er is

Loop ik dan mis

De essentie van het bestaan

Dat je samen een klein kindje maakt

Dat is de hoogste waarde

Dat is wat de mensen raakt

Daartoe zijn we toch op aarde?

Dat is waarom je leeft!’

Hij vraagt het met een snik

De oudere heer kijkt naar opzij

Naar de vrouw dichtbij

Gaat zij iets zeggen

Valt het uit te leggen

Waarom ze dat besloten heeft?

Hij is nu betrokken

Wat uitleg lijkt gepast

Kan hij met zijn blik

Iets aan haar ontlokken?

‘Je zit voor altijd aan ze vast,’

Zegt zij

‘Een kind kost jaren van mijn leven

Die heb ik niet te geven

Hoe werkt dat bij het mensenras?

Eerst ben ik negen maanden zwanger

Maar dan begint het pas

Opvoeden duurt nog langer

En als ze groot zijn, ben ik oud

En sprokkelhout

Tot op het bot versleten

Kan ik het verder wel vergeten

Mag ik met afgenomen krachten

Op het eind gaan zitten wachten

Onbelangrijk, onbegeerd

Verlept en half weggeteerd

Tot het einde van mijn bestaan

Wat heb ik daar nou aan?

Mijn hele jeugd verbabysitten?

Ik zie dat echt totaal niet zitten’

‘Ik zou het zelf doen, als dat kan,’

Roept naast haar dan

Haar verongelijkte man

Met die tranen in zijn ogen

‘Als ik dat zou kunnen en zou mogen

Ik wil graag dragen, wil graag baren

En zorgen voor, die lange jaren

Het is de schoonste taak der taken

Ik zou graag zelf een kindje maken

Maar helaas, ik ben geen vrouw

Het is gewoon aan jou’

‘Ik weiger echt,’

Is wat zij zegt

Met scherpe stem

‘Ik wil een carrière

Een mooi, strak lijf

Slanke buik, een derrière

Dat ik blijf

Zoals ik ben

Mezelf herken

Ik laat dat niet verknallen

Door een paar keer te bevallen

Ik doe dat niet

Ik doe het niet’

De man buigt dan het hoofd

‘Ik had mijzelf een gezin beloofd

En nu heb ik verdriet’

‘Het probleem is,’ zegt de vrouw

‘Dat ik zo veel van hem hou

En hij van mij

Dat komt erbij

Dat is ook het idiote

We willen met elkaar

Maar er is dus wel een maar

En zelfs een hele grote’

De oudere heer knikt

Denkt en wikt

Wat hierop gezegd?

Ze staan beiden in hun recht

Hij blikt omhoog en zucht

Naar de ruimte van de lucht

Alsof hij hoopt

Dat onverhoopt

Daar iets geschreven staat

Van goede raad

Iets wat hij raden kan

Aan deze vrouw en deze man

En verrek ja, inderdaad

Er waait van lieverlee

Opeens daar een idee

‘Wat nou,’ zegt hij zacht

Terwijl hij fijntjes lacht

‘Als de vrouw aanvaardt

Dat zij het kindje baart

Omdat de man het daarna overneemt

Dat klinkt niet vreemd

Dat al dat opgevoed

Dat hij dat doet

Hij huis en haard bewaakt

En zij die carrière maakt

Zijn taak is groter en duurt langer

Zij is alleen maar even zwanger

Baart en is vervolgens vrij

Dat valt wel mee

Is dat niet een idee?

Iedereen toch blij?’

Even zwijgen allebei

Dan kijken ze op, verheugd

Dat voorstel doet ze deugd

Daar is over te praten

Ieder het zijne

Geen centje pijn

Zo zou het kunnen zijn

Het bevalt ze uitermate

Ze blikken elkaar aan

Er lonkt opeens een nieuw bestaan

Ze beginnen meteen te kussen

‘Dat gaan we doen,’

Roepen ze blij

Zij en hij en hij en zij

Een zoen en nog een zoen

De heer dan ondertussen

Maakt zich rustig uit de voeten

Fijn

Het heeft zo moeten

Zijn

Dat hij daar even was

Bij dat stel daar op het gras

Waar gaat die al iets oudere heer

Toch ook alweer

Naartoe?

Wat is het dat hij had?

Wat en hoe?

Hoe en wat?

Ach ja, hij moest iets halen van zijn vrouw

Wat was dat nou?

Oh ja, wc-papier

Minimaal een rol of vier

Verder lezen?

Benieuwd naar het hele verhaal en wil je verder lezen?

KLIK DAN OP DE ONDERSTAANDE LINK

https://uitgeverijvogelvrij.nl/boek/?id=een-patatje-etend

Over Uitgeverij Vogelvrij

Uitgeverij Vogelvrij publiceert boekjes, zowel in fysieke vorm als digitaal, met de lengte en de amusementswaarde van speelfilms, die beogen net zo toegankelijk te zijn als audiovisuele producties. De boekjes hebben vaak minder tekst dan een standaardroman en kunnen voorzien zijn van plaatjes, foto’s, tekeningen of audio- of videofragmenten, die zelfs in het geval van een papieren boek met QR-codes op een smartphone of een tablet direct beluisterd en bekeken kunnen worden. Lezen en kijken of lezen en luisteren.

Uitgeverij Vogelvrij wil inspelen op een nieuwe wereld en kiest ervoor meer een contentfabriekje in het algemeen dan alleen een uitgever van boeken te zijn. Het gaat om het opbouwen van een fonds van verhalen en formats, uitgegeven als boekjes en daardoor auteursrechtelijk beschermd, die vaak in basis geschikt zijn voor een audiovisuele productie, ten behoeve van media die de behoefte hebben aan een constante stroom van content.

Informatie over de uitgeverij en/of deze titels is ook te vinden op de website www.uitgeverijvogelvrij.nl of kan per mail worden opgevraagd: info@uitgeverijvogelvrij.nl.